Lieve mam,

IJsland mam, holy shit. Heb me nog nooit zo klein en groots tegelijk gevoeld. Met klamme handjes vanwege de dreigende enorme verkeersboetes, weet nu hoe het is je echt aan regels te houden…,en met open mond over welk land ik beland was reed ik woensdagavond in m’n geüpgrade Kia Stonic naar mijn trollen camping. Tenminste, zo verkopen ze het zelf. De bergen waren enorm en zacht tegelijk, overstrooid met zwarte basterdsuiker. Ik reed het vliegveld nog niet af en je wordt omhelsd door heel veel oeroude lava, bedekt met een prachtige laag zachte mos. Grote harde stenen met een zachte bedekking, gek en fijn tegelijk. 

Mijn camping huisje in Fossatun (Baer) transformeerde me direct in een hobbit mam. Heb er de hele vakantie om moeten grinniken. En over verwonderd; geloof je in de fantasie of het landschap, soort kip ei gedachte waar ik in verwikkeld raakte, leuk. 

De schitterend oranje berg boven mijn hobbit hut beschermde me warm tegen alle gevaren van het weer terwijl ik oververhit raakte in de hottub. Niks mis mee om af en toe te koken zolang je daarna maar weer kan afkoelen. Ik kroop met een grote glimlach onder de wol in mn hobbit hut en moest grinniken want hobbits hebben enorme voeten…hoopte dat het niet symbool zou staan voor deze trip; leven op grote voet. Ik was nieuwsgierig naar wat dit prachtige land me zou brengen. 

De nacht was fijn kort, het is hier schemerig donker tussen 23-4 uur dus  dark times gaan volledig aan je voorbij, vandaar mijn happiness every moment, zal ook wel weer zo’n kul kronkel zijn waar ik zelf meeste lol om heb. Ik ben voor dag en dauw opgestaan, snelle douche, rugzak mee en go, Iceland is waiting for you Gwen, go!

 

DAG 1: Klein IJsland, zeehonden, trollenkloof, kustlijn, Kirkjufell, Norske Huis

Schiereiland Snaefellness wordt mijn zachte aarding voor deze badass-me trip. Ik bereik om 9 uur het volgens internet geopende maar volgende de bevolking gesloten informatie centrum van het schiereiland wat ik helemaal niet nodig had gezien m’n toch vrij goed ingerichte voorbereiding, je liet het me niet voor niets ook doen in Parijs Berlijn en London voor je groepen toen ik 16 was, ben dol op logische logistiek 🙄. Mooi hoe ik nog 1 seconde dacht een safety check nodig te hebben middels zo’n info centrum maar dat kosmos me snel liet weten dat dat bullshit was. Doorrijden dus Jellema, pak je lijstje, Google maps en zoek een eerste bestemming. De zeehonden op het strand waren m’n eerste avontuur als ik de tot 3 keer aan toe richting mijn hoofd duikende aanvallende vogel op de camping even daarlaat, ben hard weggerend hihi. De zee is prachtig, het strand is prachtig, het uitzicht machtig en de kleuren zacht. Regen en zon wisselenden elkaar elke 10 meter af, gaaf! Zoveel indrukken, zo aanstaan en ophalen, heerlijk. Ik voel de energie door mijn lijf stromen en elke keer als ik denk nou zal ik wel gaan kijken is het de moeite nog meer waard dan iemand had kunnen voorspellen. Elke meter die je meer meepakt geeft nog meer beloning. Les; denk niet zal wel, stretch verder en je haalt er nog meer uit. Die les kende ik hopelijk al op na bijna 50 jaar maar hem naleven loont dan ook echt!  

De zeehonden in Ytri Tunga hebben ook een les geleerd; tussen oktober en april mag je ze otot 50 meter benaderen, tussen mei en september 100 meter…vind knap dat de zeehondjes hebben leren rekenen hier. 

Op naar de mega Rauofeldar kloof in de rotsen met een prachtig verhaal, let op; half trol-half mens Raoul (zo heet hij niet maar zo noemen we hem maar even voor het gemak) heeft twee dochters. Broer half trol-half mens Porkell die in Arnastapi woont heeft 2 zonen. Zoon 1 duwt dochter 1 Helga op een ijsschots. Zij bericht op miraculeuze wijze in levende lijve Groenland, eind goed al goed zou je denken. Maar trollen vergeven niet snel dus papa 1 duwt zoon 2 over een klif en zoon 1 in een canyon. Broer papa trol stort zichzelf hierna in het ijs in de kloof…ze zeggen dat je hem nog tegen kan komen daar. Ik heb gekeken, geklommen, ben verder gegaan dan ik eerst van plan was (die ene lees weer) maar heb broer papa trol niet gezien. Deed geen afbreuk aan de schitterende kloof en beleving overigens, wauw! You would have loved it mam.  

Next stop; vroege lunch in Aranstapi, een dorpje aan het water met een ruige kustlijn bij Mallafir waar broer trol papa 2 woonde. Een zalig gekruid frietje vond ik het enige beetje normaal betaalbare, man wat heb ik er van genoten mam, in het zonnetje tussen de regenbuien door, gaaf weer vandaag! Langzaam ontdek ik dat er toch ook hier toeristen bussen rijden…als je de eerste bus ochtends ziet kom je de rest van de dag dezelfde mensen tegen maar das dus precies een vide die je gewoon lekker uit moet zetten bij jezelf. Ik gloei van trots dat ik hier ben en bovenal, dat ik hier alleen ben! Geen ruis, geen afstemming, geen grenzen. Heerlijke kwijl muziek die alleen ik waardeer versterkt mijn beleving, mijn gevoel. Music is als food for feelings, maakt mijn beleving nog completer of misschien emotioneler. 

Ik wil snel verder. Hoor mezelf hardop oh en ah zeggen bij elke horizon, berg, kleur en geur. Mijn reis over dit adembenemend mooie eiland vervolgt zich naar de bijzondere berg Kirkjuffel, IJslands voor Kerkberg, best logisch. Deze berg is een miljoen jaar oud en een ware aardrijkskunde les. Watervallen, verschillende sedimenten, mam, de ene foto is nog mooier dan de andere. Ik struikel op deze magische plek in slowmotion op mijn hand en knie. Vallen en opstaan, blauwe knie, krijg nou al zin in de hottub bij de camping. Kirkjufell is oud, eigen en schitterend. In de grote memory doos doen en door. Ik omarm dit schiereiland met een bezoek aan een uiterst westers vissersdorpje Stykkishólmur met zwart Norske huis wat mij het dichts bij Groenland brengt ongeveer. Elke berg en kust is nog mooier dan de vorige. Ik heb me nog nooit zo klein en groots tegelijk gevoeld mam, gave paradox. Makes me complete. Jules Verne ging in de Sneafellness Gletsjer op zoek naar The Middle of the Earth en ik snap hem volkomen. Mother nature is zo ontzettend alive hier!

Ik scoor een paar magnetron maaltijden voor de komende dagen bij de plaatselijke supermarkt en rij met een smile van oor tot oor afgewisseld met ware tranen van geluk en gemis terug naar mijn magische hobbit hut. Ik neem je mee naar morgen mam. 

 

DAG2: Golden Circle, Snorkellen, Unesco Tingvellier, Gullfoss, Kerid kratermeer

Vrijdag begint spannend en zet mijn stoere hartslag direct aan. Een snelle route naar mijn snorkel avontuur lijkt voor het oprapen na mn bakje skyr yoghurt maar niks blijkt minder waar. Een werkelijk sereen stille prachtig geasfalteerde weg tussen bergen die je met grote schouders omarmen begeleiden mij naar het National Park Thingvellir. Ik kan er nu voor kiezen om de 40 km off road die dat blijkbaar met zich meebracht achterwege te laten maar ook dit avontuur hoort bij dit dynamische eiland. Ik kneep hem niet vanwege het off road rijden maar vanwege de angstmakende verzekeringsverhalen en regelingen voor je huurauto. Let it go Jellema, je moet nu door anders mis je je once in a life time (Arctic) Adventure om te snorkelen tussen de twee tectonische aardplaten van Amerika en Europa. Na 40 km hartslag hoog word ik beloond met nog 20 km vers asfalt door een maan/berg landschap zo groots en mooi dat de tranen mn wangen verwarmen. Niet te doen mam, niet normaal mooi. 

 

De bergen en het park verwelkomt mij groots en de extreem knappe snorkel gids doet het zelfde haha. Als een klein kind zo zenuwachtig word ik, net als vroeger als je me met mn benen in de lucht in een mallot hijstte, door 2 sterke mannen sterk in mn dry suit gelezen, hilarisch leuk. Pak aannam alles waterdicht, nauwelijks lucht, 0 graden in tussen de twee continenten met flippers maat 44…mam, magisch dekt de lading niet! Onbeschrijfelijk misschien meer. Kleuren die geen kleuren zijn, blauwe rotsen, diepe kloven, neon groen trollenhaar, waar ben ik? Ik heb het geen seconde koud maar dat komt misschien eerder door de extreem knappe Mexicaanse gids dan de functie van de dry suit. I did it, wat een avontuur! Transformeer mezelf hier tot badass hobbit in Iceland en voel elke vezel in mij! Vol energie, vol indrukken, vol geluk en vol trots en dankbaarheid. 

 

De aardplaten, het enorme meer, het voorbij de horizon gaande vergezicht omarmen me per minuut meer. Ik ga op zoek naar rotte eieren en spugende geisers alhoewel de old faithfull in Yellowstone Park never ever overtroffen kan worden maar dat komt misschien ook omdat we onze oude Audi 100 ook zo noemden na de Amerika reis in 1981…mijn god wat klinkt dat ver weg. De kokende aarde is bijzonder en de weg ernaartoe ook. De geiser (Geyser) zegt actief hallo wanneer ik arriveer. Ik negeer hier de hoeveelheid mensen die allemaal met hun mobiel klaarstaan. Een gek fenomeen mam; je beleeft je beleving tegenwoordig via je telefoon terwijl je dan wel ergens life bent, das toch raar. Dus weg telefoon, eerst kijken naar de meters hoge actie van mevrouw geiser of is het meneer geiser? En dan gewoon wachten tot het volgende spuug moment wat altijd komt voor het vastleggen op de plaat. 

 

Ik klim omhoog boven de kolkende aarde en bel Car tijdens de afdaling. We kwamen tot de conclusie dat je ons een meer dan gezonde dosis kracht en zelfvertrouwen hebt meegegeven waardoor we avonturen aangaan en ze ook intens opslaan op de eigen harde schijf en hart. Op naar de gouden waterval Gullfoss. Foss is dus waterval, met een beetje nieuwsgierigheid voor taal voelt het geinig om patronen te ontdekken in deze gekke trollentaal. Ik had geen voorstelling van de grootsheid en woestheid van deze gouden regen, knijp mezelf even dat ook dit echt is! Je versierd de ontembare kracht van het water met 2 regenbuien (1 was genoeg geweest hoor bus thanks). Ik zie de pot met goud liggen mam, kan er alleen niet bij. Wat een natuur geweld, wauw! Ik klim als afsluiter van deze tweede magische dag nog even het rood gekleurde krater meer Kerid op, de kleuren zijn onwerkelijk hier. De secret garden muziek brengt de kleine hobbit huilend thuis, wat een dag, wat een ervaring, wat een land. Voel me zo in mn element…ben denk ik trol geweest in mijn vorige leven of zal ik de reïncarnatie van die Helga zijn misschien, dan ben ik al op Groenland geweest in ieder geval. De loeihete natuurlijke hottub verzacht mijn spieren,  verwarmd mijn hart en ontspant mijn gedachtes, morgen verder…

 

DAG 3: Seljalandfoss, Gljufrabui, Skogafoss, Halsanefshellir, Dyrholeay, Vik, DC3wrak, Myrdalsjokull Gletsjer, Reykjadalur Hot Springs 

De ochtend is fris, verhelderend, zin in mam, vandaag de meeste kilometers in mijn stoere Kia Stonic…Op naar Vik, watervallen, basalt dag! De weg is nieuw want deze kant ben ik nog niet opgegaan dus elk metertje asfalt is een indruk, heerlijk. Ik voel me zo trots dat ik hier ben, dat de jongens goed gaan, dat werk leuk is, dat Mister en Wolf een vreselijk huwelijk hebben maar wel twee hele warme zachte vriendjes voor ons zijn, dat ik mijn dromen kan leven en dansen, gewoon dansen. Dus de kwijlmuziek die niemand wil horen behalve ik vergezeld me in deze waterval aan gedachtes. Ik rij door een onwerkelijk ruig lava landschap bedekt met het meest groene zachte mos wat ik ooit gezien heb. Wat een oergeweld moet dat geweest zijn mam! Miljoenen jaren geleden. Ik moet een stuk stijgen, ga de bocht in en BAM IJsland kookt mam, kookt! Uit alle poriën van de bergen komt stoom, bizar! Deze plek Reykjadalur/Hveragerdi staat bekend voor de warmwater bronnen maar dat de natuur zo zijn eigen ruimte zoekt en vindt en de mensheid zich daar omheen gevormd heeft is krachtig om te zien. Nature rules, man follows! 

 

Ik rij langzaam een ander natuurlandschap in. Alsof dit (ei)land zich als een cadeau aan je presenteert en ervoor zorgt dat je altijd connected blijft. Van ruige lava via kokende aarde naar grote watervallen, gletsjers, zwarte stranden en de maan. Onder de indrukwekkende waterval Seljalandfoss/Gljufrabui roep ik je mam, ik heb je elke dag wel hardop geroepen ‘mam, do you see this? I’m so proud and happy and I miss you!. De watervallen zijn avontuur maar wat er daarna gegeven wordt door mother nature gaat nog een stap verder. Een onwerkelijk groot groen strijkijzer berg ding straalt vanaf de horizon en ik denk nog jemig dat is echt hoog. Nog geen 10 minuten later rij ik zigzaggend die berg Dyrholeay op met klamme handjes. Badassme mam, badassme, geloven in mijn kracht en kunnen en dus gewoon doen. Hartslag veel, ziet niemand. Eenmaal boven snap ik waarom mijn Kia me hiernaartoe bracht. Het uitzicht in onbeschrijfelijk, zal een poging wagen; zwarte stranden, kilometers lang, grote bergen, lange vlaktes, gletsjer, zee, met buikpijn van de hoogte en geluk probeer ik te bevatten waar ik sta. Mam, this is feeling alive, dit is wanneer jij altijd ene vuist maakte van kracht, van energie, van yes die is leven! Het stroomt door me heen. 

 

Ik daal sneller af dan gestegen, zo is het leven, en rij snel naar de unieke basalt zuilen top de zwarte stranden Halsanefshellir van Vik. Een bord aan het begin van dit gitzwarte strand trekt mijn aandacht; “ let op, sneaker waves, niet te dicht bij het water komen’. Sneaker wavers, nog nooit van gehoordm wel begrijpelijk woord. They steak you away. De zuilen zijn een natuur fenomeen wat zich met kracht en trots presenteert. Im zou ook trots zijn als basalt zuil daar als je omhult wordt door een magisch zwarte omgeving en een zee met sneaker waves. Als je dan basalt zuil bent is dit welk the place to be. Ik klim op de zuilen, probeer al mijn belevingen vast te leggen in mijn phone maar bovenal in mijn hart! This is the moment voor een perfecte selfie natuurlijk…ware het niet dat ik er een uur later tijdens een wandeling op de maan achterkom dat ik bij een supergave foto mega sesamzaad (later bevestigd als maanzaad) tussen mijn tanden heb van een heerlijk zalm/ei broodje als lunch … als je alleen reist corrigeert enkel je telefoon je mits je je leesbril op hebt natuurlijk! Sesam selfie; nieuw Van Dale woord. Later, lopend op de maan kwam ik erachter dat het geen sesam zaak maar maanzaad was, natuurlijk! Ik zwaai de sneaker waves goodbye, blij dat ze me niet opgeslokt hebben. Op naar een onverklaarbare neergestorte DC3 vliegtuigwrak, een bitje op de terugweg weg. Ik heb nog 3 uur to go naar mijn hottub maar heb nog een paar plekken op mijn zelf gemaakte lijstje staan. Dat uitdenken, routes bekijken, bedenken wat je gaat doen, afvinken als het lukt en de hele dag zo aan elkaar vlechten geeft een heerlijke dosis power mam. Als een A-team Hannibal  met sigaar in mijn bek rij ik verder…”I love it when a plan comes together” . 

 

5 km lopen op de maan! Desolaat, alleen in de ruimte, ver uit de verte de gletsjer en groene bergen maar daar waar ik nog kan kijken is het verlaten zwart. En dat geeft een gek effect op je brein mam. Zingen, huilen, dansen en hopen dat het vliegtuigwrak zich openbaart naarmate de meters versleten worden. Ik word beloond, praise the lord. Het wrak wordt versierd door paramotor vliegers die naar me zwaaien en het een extra onthaald geven; yeah je bent er!.  Het vliegtuig mist een neus en staat maar ligt er verder sereen en soort van vredig bij maar dat is misschien ook omdat de historie aangeeft dat iedereen het overleeft heeft. Dat niemand weet wat er gebeurt is is wel een vreemd soort contrast met dat eerste positieve nieuws. 20 dagen na mijn geboorte is dit US Navy vliegtuig op IJsland neergestort. Alle inzittenden hebben de crash blijkbaar overleeft, de oorzaak is nooit bekend geworden. Deze plek is omhult met mysterie mam, spannend! 

 

Ik ben praktisch alleen hier op de maan en zet een small step het wrak in. De draden hangen om je heen alsof de crash gister gebeurd is. Door wat ooit de cockpit was kijk je als een astronout naar een oneindige horizon, beschermd door een immense gletsjer. Een small step for man…a giant leap for Gwen om hier te zijn. Ik klim, verwarmd door mysterie en avontuur de vleugel op en kijk voorbij de horizon alsof ik heel eventjes op de vleugels van een vliegtuig vanaf de maan naar deze schitterende wereld mag kijken. Flying on the moon! 

 

En dan komt er weer zo’n heerlijk Hannibal moment voorbij…in het wrak hangt heel onverwacht maar super handig een tijdenlijst voor de shuttle terug naar de parkeerplaats. Ik kijk door het wrak heen naar buiten en zie de bus met wielen twee keer mij al staan. Een gewichtloze sprint over het maanlandschap brengt me op tijd voor vertrek (en een meneer zonder onderbenen die mij de tijd gunde om er op tijd bij te zijn). Van maanlandschap naar mobiel pinautomaat voor een kaartje, credit card erover en klaar. Mijn IJslandse chauffeur, met permanente hernia schat ik vanwege alle genomen hobbels, zag zijn kans schoon om mij 10 min als bijrijder naast zich te hebben. Mijn organen en wervels konden meegenieten van de extreme hobbels bobbels stenen gaten en ontwijkende manoeuvres van mijn maan-piloot. Van wrak naar auto in 10 wiebelige minuten…a bumpy road worth the trip. Het landschap zet fantasie aan; van trol via hobbit naar astronaut, van het midden van de aarde tot de maan erboven. 

 

Van maan naar gletsjer of zouden die ook op de maan zijn? De weg begeleid me via zachte groene rotsen naar een enorme zwarte reuzen tong met een meer ervoor wat door het opwarmen van de Myrdalsjokull Gletsjer steeds een beetje groter wordt. Midden in dit meer ligt een ijsklont alsof de reus elk moment een slok van zijn whisky on the rocks kan gaan nemen. Helder blauw, vredig, stil alsof het de ijsschots het hoofd van de reus koel houdt. De gletsjer tong is een mix van wit met zwart. Ijs met lava, eet smakelijk reus. De gletsjer is onderdeel van een extreem groot vulkanisch gletsjer gebied Katla Vulcano wat een gebied van meer dan 500km2 bezet. Hobbit Meets Giant. Je kunt hier met pikhouwelen en helmen op het avontuur van de reuzengletsjer ontdekken maar de terugweg en mn hottub wachtten nog op me. 

 

Mijn off road trip van gister achtervolgt me nog wel elke kilometer…als ik mijn 'Parijs-Dakar-auto'  zo terugbreng maandag moet ik wel echt heel knap lullen om niet off road te zijn geweest. Mam, ook dit praktische luikje heb je voor me aangezet waarvoor veel dank; ik reed niet lang na de gletsjer en nog een mega waterval langs een benzine station voor een colaatje. Op de parkeerplaats stond een busschauffeur zijn bus te poetsen en een water spugende borstel. Precies helemaal wat ik nodig had! Ik vroeg Kia lief om heel even bus te spelen, ben met een chauffeurs gezicht daarnaartoe gereden en ben driftig Parijs Dakar gaan wegpoetsen tot Kia Super Stonic. I love it when a plan comes together!

 

Terug naar de kokende aarde. Ik besluit nog even mijn neus in de rotte eieren te stoppen en kom via een kleine lava omweg bij bubbelende muisgrijze modder en kokende vijvertjes terecht. Mother Nature is ruling this Island and me hobbit is just a guest. De mineralen liggen verzameld in een mini vijver als een juwelendoosje waar je naar kan blijven staren. Don't ask me way maar de bubbelende modder maakt me melig. Die dikke papperige opploppende bollen die zijn mini krater prachtig grijs kleurt, alsof mother nature met krijt speelt. 

 

What a day mom, bijna thuis in mijn hobbit hutje, kan niet wachten om de dag opnieuw te beleven met alles foto’s, kokend in mn hottub. Water, lava, bergen, gletsjers, geisers…zoveel nature makes me small and gratefull. In mn veilige hutje verrijk ik mijn innerlijke mens met een prima te doen magnetron pasta prutje…who needs more haha. Snel eten, geen seconde meer te verliezen voor een warme omhelzing van de natuurlijke warm water bron van moeder natuur, power vrouw. 

 

DAG 4: Reykjanes, Bridge between two Continents, Fagradalsfjall Vulkaan, Blue Lagoon

En dan is mijn zondag plan-loos, precies zoals ik gepland had! Ik mag van mezelf een uurtje later opstaan maar echt niet later dan dat want he we zijn hier nu toch. Mother Nature is een new Earth aan het maken op het vulkanisch meest actieve schiereiland van IJsland; Reykjanes. Een van haar vurige nazaten is twee weken geleden tot uitbarsting gekomen en verwarmd de aarde met verse onmetelijk hete lava. Soms komt er een kans voorbij waarvan je snel weet dat je die met beide handen (en voeten in dit geval) moet grijpen. Met een soort vertrouwd thuisgevoel rij ik richting Reykjavik en verder. Het vliegveld Keflavik laat ik rechts liggen en elke kilometer daarna is lava. Lava met een groene deken van mos die in duizenden jaren zijn weg heeft gevonden. Zwarte lava, ruige lava, zachte lava, lava zand, lava rots…lijk Bubba van Forrest Gump wel met zijn shrimp boat, shrimp soup, shrimp burger.

 

De weg voelt vertrouwd, bekend wat op zich ook niet heel moeilijk is met slechts 1 snelweg op het hele eiland maar toch ook een paar vertakkingen en afslagen rondom Reykjavik. Onder Reykjavik wordt het landschap ruwer, ruiger en grootser. Ik rij met een dankbaar grote smile richting The Bridge between two Continents, ongeveer 30 kilometer lava van het vliegveld Keflavik verwijderd. Ik vraag me al 3 dagen af het ze die brug bijhouden aangezien de aardplaten 2,5 cm per jaar uit elkaar bewegen. Er zijn slechts een paar plekken op de wereld waar de platen een kijkje nemen boven de grond met een ruwe grootsheid waar je alleen maar heel klein van kan worden hoe groot je ook bent. In Tingvellier heb ik de platen al mogen bewonderen met een bijna onbeschrijfelijk respect voor het echte werk onder onze voeten. Op het schiereiland Reykjanes zijn de twee platen letterlijk te overbruggen met een plankje per jaar erbij. Het idee dat je met slechts 15 stappen van Amerika naar Europa oversteekt in een met zware zand bedekt niemandsland geeft een grip op de wereld voor een magische seconde. Geen vliegtijd, geen tijdsverschil, tijd speelt geen rol, alleen hier en nu zijn met je voeten in het zwarte mysterieuze zand. 

 

Na mijn tijdloze wereldreis rij ik door het rotsige mossige lavaland naar een wilde kustlijn en vervolg ik mijn weg naar de Fagradalsfjall Vulkaan. Een aparte parkeerplaats laat zien dat ik niet de enige ben die op kraambezoek wil bij de nazaat van Mother Nature. Oké, rugzak mee, drinken mee, softshell jas, softshell broek, pet op, muts mee, lets go! Ik volg een wandelpad en zie mensen zonder enige smile met wandelstokken de berg af komen en vraag me oprecht af waarom niet lacht…later zal ik je de reden hiervoor geven want die was er zeker! 2,1 km tot vierpoint. Oooohh dat valt wel mee. Ik maak een flinke klim en kom op een tussentop waar er een tong lava tussen de bergen ligt alsof de aarde reus een overdosis norrit heeft geslikt. Holy shit wat een onwerkelijke lap lava is dit. Pluimpjes rook dwarrelen overal naar boven. Wauw denk ik maar dit blijkt dus helemaal nog niet de nieuwste nazaat vulkaan te zijn maar het resultaat van een half jaar lava vorig jaar! De reus heeft zn tong net niet over de snelweg geschraapt. Oké Jellema, en doorrrrr. Een pikzwarte wandel alpe huez volgt dus zigzaggend klim ik naar de volgende top, zou daar de vulkaan zijn dan misschien?

 

De zwarte norrit tong is boven aan de alpe dhuez top nog groter, breder, rokende, breder en langer. Ik volg de meute vrij route loos over een wandelpad wat van het ene op het andere moment ophoudt te bestaan met een dooie graafmachine als bewijs dat het werk hier op houdt en dat iedereen on hij own is vanaf hier. Tot in de verste verte zie ik mensen lopen, moet even schakelen op de afstand, heb pijn aan mn rechterknie en heb een kort overleg met mezelf…ga je door Kleine? Ja je bent hier nu en wanneer ga je ooit nog in je leven nog een living vulkaan zien. Ik heb gelijk (altijd lekker om tegen jezelf te kunnen zeggen haha),  ik ga door, hoppa. Traveling solo is magic!   

 

Elke stap is een hobbel, een berg, een overwinning, wat een rotsen. Elke stap is nadenken, keuze maken om mn voeten link of rechts neer te zetten, heb nog nooit zo bewust gelopen en geleefd! Half way laat ik mezelf even vergrendelen op de digitale plaat met de megalavalap op de achtergrond in case I won't make it to the vulcano. Doorgaan Jellema, step by step, zo is het leven ook. Dont give up, make choices and believe in yourself and your strength! 

 

Na 5 km begin ik aan een flinke afdaling en geeft het grijze mos mij aan dat ik nu toch echt dicht bij de warmte bron ben. Ik kijk mijn ogen uit. Ik ben na kilometers klauteren bij het ‘ begin’ van de lava tong van vorig jaar gekomen en kraak een schoen erop, hoe gaaf. Een rookpluim in de verte wijst me de weg en dan ben ik eindelijk na stevig afzien bij dat meest unieke moment wat je je niet kan indenken van te voren! Mam, ik voel de warmte op mn gezicht, bewonder het meest oranje lava vuur wat ik ooit zal zien en mijn keel knijpt dicht van emotie. De tranen stromen over mn wangen alhoewel ik moet grinniken of dat komt door het zien van de vulkaan of gewoon omdat ik helemaal naar de tering ben van 8 km hiken. 

 

Mam, ik kan niet bevatten dat ik dit kan zien. Feeling so alive, so gratefull, so strong and so small. De nazaat spuugt, spuit, spettert en bouwt zijn eigen weg en vorm. Nieuwe aarde, nieuwe grond, nieuwe tijd op dit tijdloze mega eiland. Thank you Mom for giving me this present in the present. 

 

Ik moet even wat moed verzamelen voor de terugweg en waar ik de hele week nog nooit zo keurig binnen de lijntjes gereden heb om dikke boetes te voorkomen loop ik toch graag buiten de lijntjes van origine. Ik dans op de vulkaan van vorig jaar en zoek mijn weg over de megalavalap van vorig jaar…wel langs de bergkam hoor mam, hou mn verstand bij me. Ik wandel over een voorbewandeld pad en zal daarmee al die rotsen, mensen en kilometers bovenlangs over. Na 4 uur ophouden komt er nu echt een kans om mijn plas te schenken aan de lava…zwavel connects zullen we maar denken. Ik kijk nog even om me heen, broek naar beneden en man wat een opluchting….er komt geen einde aan terwijl de helikopters boven me zwaaien. Ik krijg tijdens mijn donatie een sms van de politie van IJsland en probeer te snappen hoe ze me in godsnaam kunnen snappen op wildplassen maar het bericht blijkt een verbod op drones te bevatten. Maar ik heb helemaal geen drone en hoe weten zij mij hier te bereiken? 

 

Met een grote smile over plassen, helikopters en politie berichten vervolg ik mijn buiten de lijntjes langs de lava tour met een man of 5 voor en achter me. De lava kraakt als zwart ijs, lijkt op een grote ontplofte purschuim berg met rookpluimpjes die de nog hele echte activiteit onder de grond verraden. Uiteindelijk kom ik bij de top uit van de zwarte wandel alpe dhuez en kan ik aan de steile afdaling beginnen richting parkeerplaats 3 km verderop. Mam ik zit wel als een panda naar beneden willen rollen, mijn benen hebben nog nooit zon pijn gedaan in mijn leven en het is het nog nooit zo ontzettend waard geweest. Ik snap nu pas waarom niemand hier lachend naar beneden komt…Mother Nature and her children vertonen zich niet zomaar aan je. Je moet echt helemaal stuk gaan om ervan te kunnen genieten dus respect dwingt ze zeker weer af hiermee! Strompelend, bijna kruipend kom ik bij mn stoere Kia Stonic aan waar ik wederom een traan laat. I did it, Ive seen it, I was there. 

 

Ik rij nog even langs de in mijn ogen te commercieel gemaakte Blue Lagoon, een door een warmwater energiecentrale gecreëerde warm water. Een unieke creatie maar niet meer spontaan in te badderen. Mijn spieren zeggen mij naar 1 ding; HOTTUB! 2 uur later bereik ik mijn hobbit hut. Werk in een paar minuten mijn laatste magentron maaltijd naar binnen en plons een laatste maal in 40 graden water met mijn laatste flesje prosecco. Alle pijn verdwijnt door hitte, alcohol en de magie van dit eiland. De berg achter me kleurt onwerkelijk oranje van de ondergaande zon en ik besef me hoe graag ik je had gebeld om al deze herinneringen met je te delen mam. Tranen verwarmen mijn wangen, my memory can never be yours. 

 

Thank you Iceland, 

You enchanted me for life!